Czyli po jaką cholerę mi coach?
Naturalnie dla mnie przy pisaniu artykułów, postów i innych tekstów jest obłożenie siebie książkami, przekopanie internetu do samego dna i wyciąganie każdej, absolutnie każdej przydatnej informacji. Takie naleciałości z czasów studiów. Kiedy pojawiał się temat do opracowania, ja szłam do biblioteki i wertowałam książki w poszukiwaniu materiału.
O tym, czym jest coaching, została napisana masa książek, masa artykułów. Są studia licencjackie, podyplomowe, kursy, szkolenia. Cała masa możliwości zrozumienia, czym jest coaching – przynajmniej w teoretycznej opcji. Nie stanowi problemu sięgnąć po coś i znaleźć odpowiedzi.
Ja jednak dziś stawiam pytanie: „Czym jest coaching dla mnie?”. Zobowiązuję się przed sobą nie zajrzeć do ani jednej książki, pisząc ten post. Mój wzrok oczywiście uciekł tęsknie na półkę z książkami. Ale nie! Moje drogie książki, nie dziś.
Mam też wrażenie, że często coaching definiuje się przez pryzmat tego, czym nie jest. Spróbuję opisać, czym jest. Może kolejny post będzie o tym, czym nie jest. Hmmm…
Coaching jest rozmową.
Tak! To rozmowa. I to chyba najlepsza i najkrótsza definicja coachingu. Od tego zacznę.
A więc. Coaching jest rozmową. Taką rozmową, która działa, coś w tobie robi, otwiera i Cię zmienia. To rozmowa długa, czasem trudna, a czasem lekko płynąca. To rozmowa z coachem, ale też ze sobą, ze swoim wnętrzem i wszystkimi podosobowościami, które posiadamy.
Coaching to odzyskiwanie sprawczości. W świecie, który działa na zasadzie: Zrób tak i tak, to będzie działać. Dodaj do swojego samorozwoju jakiś kurs, taki, siaki, owaki. Przeczytaj tę książkę, zachowuj się tak, świadomie oddychaj przez 10 minut. Kup konsultację, idź na mentoring itd. Mamy recepty na wszystko. A nawet jak nie ma na coś recepty, to znajdzie się ktoś, kto i tak ją ma i chce nam ją sprzedać. No cudnie! Tylko co z tego, skoro czyjeś – podkreślam, czyjeś – sposoby na mnie nie działają. Na Ciebie nie działają. Bo nie są moje, nie są Twoje.
Co działa?
Działa, jeśli sami na coś wpadamy. Sami coś myślimy, sami sprawdzimy, przetestujemy i znajdziemy na siebie sposób. Być może znasz określenie „Atomowe nawyki”. Książkę o tym tytule napisał James Clear. I wiesz co, mi jego wskazówki niewiele dają, a przynajmniej nie tyle, ile bym oczekiwała. Już słyszę: „A bo ty to źle robisz!”. No jasne, żyję źle, robię źle, nie ogarniam itd. Ale czy to działa motywująco? Czy motywująco działa, jak cały czas chcę siebie naprawiać, nie sprawdzając, co jest tak naprawdę, tak do kości moje? No z mojego doświadczenia wynika, że nie działa, ni cholery.
A kiedy działa?
No działa wtedy, kiedy ja sama, całą sobą dojdę do jakiegoś wniosku, dojdę do jakiegoś nawyku, do rozwiązania. Całą sobą sprawdzę, jakie są MOJE wartości, jakie są MOJE potrzeby, jakie są MOJE priorytety. (O tym Moje, moje, moje – napiszę innym razem – bo to też bardzo ciekawy temat i zasługuje na rozwinięcie).
A więc. Coaching oddaje sprawczość. W coachingu nikt nie powie: „Zrób tak i tak, to będzie dobrze”. W prawdziwym coachingu to Ty decydujesz, co zrobisz i jak.
To po jaką cholerę mi coach?
Rolą coacha jest towarzyszyć Ci w tym procesie. Być przy Tobie w tych dobrych i tych trudnych momentach. Zadawać Ci pytania, których być może się boisz i sam sobie nie zadasz. Nasze umysły lubią, kiedy jest im wygodnie, a stawianie przed sobą trudnych pytań nie jest ich ulubioną rozrywką.
Jakie to są te trudne pytania?
To zależy – uwielbiam to stwierdzenie. Natomiast jest najprawdziwsze w tym przypadku. To zależy od Ciebie. Czasem trudnym pytaniem będzie: „Czego chcesz?”. A czasem: „Jak rozwiążesz tę sytuację X, w której Y to Z, a Z to X?”.
Coach ma Cię widzieć.
Kojarzysz, w filmie Avatar lud Na’vi pozdrawia się nawzajem słowami „Widzę Cię”. Czyli dostrzegam, mam świadomość Twojej odrębnej istoty. W taki sposób coach ma Cię widzieć. W tym widzeniu jest i widzenie oczami fizycznymi, ale też oczami duszy. To piękny rodzaj relacji, która wydarza się na sesjach.
Pięknie opisała to moja klientka:
„W trakcie sesji czułam się widziana, słyszana, ważna i bezpieczna, dzięki czemu mogłam przyglądać się, obserwować, czuć i doświadczać wszystkiego, co się we mnie pojawiało, wyłaniało i odnajdywałam moje własne odpowiedzi”. – Lidia
Kropka.
Oj, rozpisałam się! I to wszystko bez książek. Brawo ja! Natomiast myślę, że czas postawić kropkę i zostawić sobie coś na kolejne posty.
Moje ostatnie zdanie: Coaching jest o tym, jak lepiej żyć, żyć po swojemu.
Chcesz spróbować?
Jeśli w jakiś sposób masz wrażenie, że coaching może być dla Ciebie pomocny, zapraszam Cię do kontaktu. W zakładce „Oferta” znajdziesz pełny zakres usług, jakie oferuję. Współpracę zaczynamy od bezpłatnego spotkania, na które zapiszesz się tutaj.
Dodaj komentarz