Rok temu w paździenriku,
w pewnej mądrej książce (chyba „Tańcząc – rozmowy o kryzysie i przemianie”) przeczytałam, a raczej usłyszałam – bo akurat słuchałam audiobooka. Postawiłam kropkę, bo zdanie było za długie. No więc usłyszałam: „Stary człowiek musi umrzeć, żeby narodzić mógł się nowy”. Jak chodziłam i coś tam robiłam, tak stanęłam i przestałam robić. „No tak! No jasne!” – pomyślałam. Ta myśl została, ale pojęcia nie miałam, co ona znaczy. Szukałam źródeł, tekstów, przeanalizowałam rozmowę Jezusa z Nikodemem. Ułożyłam sobie w głowie całą historię do tego, ale nie umiałam tego zastosować do siebie. Niby się coś mi pokazywało, no tak, bo ten rozwój osobisty, bo studia, no zmiana itd. Ale jakoś czegoś jeszcze brakowało, coś było nadal nie tak. Ten „stary człowiek” dalej siedział. Dalej jęczał. Dalej był zmęczony. Dalej… Dalej… Dalej…
W końcu…
W końcu dotarło. Nie mogę zajmować się wszystkim. No nie ma opcji. Nie da się. Coś musi odejść, żeby zrobiło się miejsce na to, co nowe. I tak właśnie rzuciłam projektowanie, rzuciłam pracę. Pracę, która miała być pracą do emerytury. Pracą, którą 8 lat temu nazywałam pracą marzeń. Projektowanie, które było spełnieniem marzeń, kiedy zaczynałam studia architektoniczne.
Moja droga okazała się inna.
I teraz, drogi znajomy, który to czytasz, być może pamiętasz wszystkie moje podrygi, pomysły, przedsięwzięcia. To był ten nowy człowiek, który mówił: „Halo, jest coś więcej niż ta twoja praca i to projektowanie. Jest dużo, dużo więcej”. I na to więcej zrobiłam teraz miejsce – dużo, dużo miejsca!
Czy w takim razie to wszystko było nieważne, a teraz to będę się zajmować tylko ważnymi sprawami, zen, oświecenie itd.? No oczywiście, że nie! To wszystko zbudowało moje doświadczenie, moje prawdy, a jest tego całkiem sporo. I dobrze! I będę z tego brać garściami, pełnymi garściami, i rozdawać dalej.
Dodaj komentarz